Bozulmayan Bir Yemin

Bazen aşkın

Öyle bir acı veriyor ki

Uzanıyorum yatağıma

Mıhlıyorum gözlerimi

Karşıdaki duvara

Uyku vakti geldiğinde

Gözler sensizliğe yenildiğinde

Ben önde,uyku peşimde

Sen gelirsin rüyama belki de

Ah bu rüyaları bitiren sabahlar

Her senli rüyadan sonra

Hep bunu yaparlar

Tekrar akşamı bekle işin yoksa

Sonra yenik düş zamana

Gündüz geceye inat ağarmakta

Ben ikisine de inat savaşmakta

Beden yorgunluktan bitkin düşmüş

Yürek içten içten yaşlanmakta

Yaşlanmak dedim de

Daha yaş onyedi be

Evvelce düştüm peşine

Değer verdim sevgisine

Erken yaşta tüketse de

Değer güzel yüzüne

Artık aşkının acısı

Yaşamımın bir parçası

Nasıl alıştıysam sensizliğe

Alışırım acıya da öyle

Saygım var yemine

Bozmam asla ölsem de...

26-06-2009 03.53