Bu Ada Sensiz Dilsiz

Boynu bükük yaşarken, yalnızlıkla baş başa

Gecenin sessizliği, bir an öptü alnımdan

Bir buse ki tuz bastı, gözümden akan yaşa

Güneş toplanmış gibi, bir köz düştü bağrımdan

Selamını getirdi, gurbet ele sıladan

Kızıl bir gül kokladım, özenmişti yaradan...

Dudaklarımda tadın, ruhumda özlemin yar

Sen diye ölüyorum, sesimi kimler duyar?

Eller gibi terk edip, bırakıp gittin ağyar

Takvimleri eskittim, gezerken diyar diyar

Kuru bir selam ile, gül toplanmaz sıladan

Kızıl bir gül kokladım, özenmişti yaradan...

Gözlerimdeki nemler, sevmiş delicesine

Ne gündüze yar oldum, ne siyah gecesine

Gözümde tütüyorsun, hiç gitmemecesine

Billahi dinmez acın, yazsam her hecesine

Bülbülün sevdasına, haber yolla sıladan

Kızıl bir gül kokladım, özenmişti yaradan...

Aksi bir söz söyleme, söyledin de ne oldu?

Sana taktığım güller, benle birlikte soldu

Öperken dirildiğim, mazim yanıp mahvoldu

Okşadığın kır saçım, şimdi beyazla doldu

Aklaşan her teline, ayna gönder sıladan

Kızıl bir gül kokladım, özenmişti yaradan...

Deniz küsmüş halime, bu ada sensiz dilsiz

Dinmiyor göz yaşlarım, dudu dillerim sessiz

Ben halimi anlattım, ne haldeyim bak sensiz

Şimdi sen ne haldesin, mutlu oldun mu bensiz?

Mavileri giyinip, bir haber sal sıladan

Kızıl bir gül kokladım, özenmişti yaradan...

İki bin on üç yılının/yirmi beş temmuzu/Kuşadası