Bu Akşam Gün Batarken Gel

yıllar geçse de unutulmaz, filmleri gibi eski zaman aşkları da

hatırlıyorum, kadraja sığmayan siyah beyaz bir film şeridiydi sanki bakışların

belki de 'bu akşam gün batarken gel' diyecek kadar aşığım sana hala

saat sekiz sularında , bir Müzeyyen Senar şarkısında

"sulh bir hatıra oldu", hüzzam makamında 'ey gül-i bağ-ı eda'...

konuşurduk uzun uzun ayrılığın çizgi ötesini

derin bir sessizlikten sonra başlardı akşamlar

akşamlar ağır bir romanın satır aralarında ağırlardı ikimizi

sonra sen gittin, geriye sayfa arasında unutulan bir resim kaldı

şu denize attığın kelimelerden sonra hani

bir gece vaktiydi, bitti...