Bu Cumhuriyet'in Sırtını Acılara Dayayamazsın

Hayat bazen aydınlık, bazen karanlık

Biz ikisini de yaşadık, yaşadık ve bitti!..

Güneşi yerine astık, bulutları göğe yapıştırdık

Çok şükür ıslanmaktan da kurtulduk!..

Daha ne bekliyoruz ki hayattan?

Dünyayı küstürdük, yeryüzünü alt-üst ettik

Değerleri hiçe saydık, tükettik, var olana kurşun sıktık

Yarınlar için ne oksijen yedekledik

Ne tohum sakladık, o da yetmedi

Kendi taşımıza, toprağımıza el gibi baktık

Ne ektik, ne biçtik. Biz kolayına kaçtık...

İthalatı tercih edip düşmanları zengin ettik

Bu yüzden aç-susuz kaldık, sahte tohumla avunduk

Her gün altına odun attık alevini körükledik

İnsanı insana öldürttük, sayısız mezarla acıları çoğalttık

Yağmurun yerini anaların gözyaşı aldı

Kaldı mı yaşayacak bir heves bu alemde

Söyle arkadaş, yakışır mı bunlar Cumhuriyet'e?..

Ve dedik ki sonunda dünyaya: biz senin kıymetini bilemedik

Başının çaresine bak, dön kendi ekseninde

Biz bildiğimizi okuruz, bilmesek de ahkâm keseriz

İlim, bilim neyimize, taştan duvarlar yeter bize...

-Yolun iki ucu açık, sonsuzluğu gösteriyor tarih

Gidişat?..

Aydınlığın üstüne toprak attık, yeşili öldürdük

Çiçekleri ağlattık, dağları devirdik

Ağaçlar idam mahkumu

Soy ağacı yasta -börtü-böceğin külü savruldu-

Yıkık umutları alkışladık, düşler askıda

Üzerlerine yeni şehirler kurduk

Ve o şehirleri ömürlük sandık! ..

Karnı aç olan yine aç, tok olanın doymaz gözü...

Sebepsiz ağrılardan yeni hastalıklar yarattık

Ben zararda, sen firarda. Oh ne âlâ ne âlâ!..

Bu ortaklık son bulsun be arkadaş

Anılar cam kırıkları arasında, bırak kendi halinde can bulsun

Gerçeği kurtar sen ateşten

Ve ben, seni dündeki gibi hiç tanımamış olayım

Kesilen ağaçlar dikilse bile!..

-Yanık ellerinle, körelmiş gözlerinle

Sahte kalbinle daha ne istiyorsun ey insanoğlu?

Günahkârsın, günahkâr unutma

Bu Cumhuriyet'in sırtını acılara dayayamazsın!..

Acıları yıkayarak, karanlıkları yıkarak

Geldi bu dünyaya 29 Ekim 1923...

Rukiye Çelik