Bu Kaçıncı

Kara bulutlara umut ektim dün gece

Rüzgar oldu gözlerim ve dağıttı yalnızlığı

Tek tek topladım yıldızları gökten

Hepsini iliştirdim güneşin kalbine

El çekmedi karanlık üzerimden

Köhne kalmış evlerin çatısından güvercin sesleri topladım

Boşuna değildi ya bunca yakarış

Toprağa verdim kursaklarındaki sütü

Sonra filizlendi

Düş oldu, can oldu yaşamak

Dedim ki bir ben varım bu dünyada

Bir de güvercinler tüm sessizliğiyle

Işık astım dallarına ağaçların

Ne kadar çok kazınmışsa yürekleri

O kadar su serptim köklerine

Ruhlarını kalplerine kazıyan insanların

Verdiği acıya merhem olsun diye

Sonra insan ağladı

Yaşamak bu kadar zor olmamalıydı

Bunca nefes alanın içinde

Tek insan, insanın kendisi kalmalıydı

-Herkes insan olmalıydı-

Olmadı

Yüreğe değen sesler

Bir daha duyulmadı

Keşke mutluluğun ellerine

Yalnızlığın mührü vurulmasaydı

Tanrı kırbacını son kez çıkardı

Yer yarıldı

Üzülenler yandı

Üzenler yine yaşadı

İnsan şaşırdı

Bu

Acı

Kaçıncı?