Bu Şiir Bitmez

Irmaklar gibi akıyorken sen kıvamında ne kadar engel çıkarsa çıksın karşıma yeni bir yatak açıp yine sana akmaya başladım içimde ne var ne yok dokmek için sana....

Nice yokuşlar aştım..

Ne toprak bıraktım yerde sürekli seni içine çekmeye çalışan. ne bir ağaç tabutuna ham madde olmak için kök salan..

Deli gibi coştum..içimdeki senin debisi o kadar yükseldi ki artık bünyemde yaşatabildiğim umutlar,dualar,yalvarışlar,çıldırmalar,doğacak bir çocuk gibi tepelenmeye başlayan heyecanlar bir derya oldu gitti....

Guneste kavruldum..en sevdiğin yağmurlar olup yine kendimden kendim oldum...

Her damlada gamzelerine dokunan nem oldum konduramadığım buselerin yerine..

Herşey oldum tabiat ananın kucağında..

Rüzgarın dalgalandırmalarında buldum kucağına uzanıp başımı okşamalarını,tarlalardan geçerken filizlenen mahsullerde buldum hergün sana yepyeni bir aşkla koşmalarımı....

Neyse ben akıp gidiyorum şimdi...

Bu şiir bitmez bendeki sen gibi