Bu Şiiri Sana Yorgun Bir Serçenin Kanadında Yazıyorum

gözlerimin kançanağına dudağını değdirdiğin vakit

ılıman iklimlerin surat eğmesine kulak asılmaz

denizler belki küfreder ardın sıra

belki canhıraş martı çığlıkları koşuşturur nefesleri kesilinceye kadar

üç beş şilebin sokak narası

korkutmasın pembeleşen masum gözyaşlarını

ben saçlarına toprak kokulu yağmurlar yağdırırım

şımarık bulutların koynunda uyutur

ay ışığı ile harmanlanmış masallar anlatırım

anne sütünü kıskandıran

sus ve yalnızca dinle

cemresine küs mevsimlerdeyiz

neden benim yanızca gözbebeklerim üşürken

yalın ayaklı çocukların saçlarının sarısını okşarsın

masum dağ yamaçlarında yüreğimi parçalayan garip bozlaklar

ve boynu bükük çoban ateşleri var

buz tutmuş bir kara sevdaya dayamışken sırtımı

senin ellerinle tütün sarar

teleğinden kan damlayan bütün kuşları senin için öksürtürüm

güneşi gördüğün gün

avazın çıktığı kadar bağırarak bana dair bir şiir oku

ki kulağıma üç kez ezanla ismimi fısıldadığına inanayım

ben tebessüm ederek ölmeyi çoktan unutmuşken

belki ürkek çocuklar gibi tavan arasına saklanırım

belki de annemin kokusuyla yeniden kundaklanırım

aşk bileylerken sol göğüs cebime sokuşturduğum

siyah beyaz resimlerde gizle kendini

üzüldüğün zaman senin gözlerinle ağlar

özlediğin vakit bir kıtayı diğer kıtaya bağlarım

farzet ki bu coğrafyada bütün mektuplar pulsuz ulaşır adreslerine

mutluluğun azar azar bölüşüldüğü

koğuşlarda ismimiz okunmasa da olur

denizler çok uzak olsada

yüz vermese de olur

iki yüzlü şımarık anka kuşları kaf dağının ardında

sen yine de üzülme

rüzgarlara tembihli bir çıkın kokun

ve ardı sıra dudağınla tükrüklenmiş şair kandıran buruşuk bir zarfın gelir

ben hala asırlar sonrasına tehir ettirdiğim biletin tarihini beklemekteyim

geç kalmış posta güvercinleri tren garlarına konmaz

geceler derin sohbetlere dalmışken sokak lambalarıyla

üşürse üşüsün ellerin

bazen öfkeleniyorum

akabinde yine seviyorum

bazen ise çok kızıyorum

bu şiiri sana yorgun bir serçenin kanadında yazıyorum