Bulma Yalnızlığımı Benim

Gökyüzü karanlığa soyunduğundaOturup bekar bir gecede seni düşündüm

Rüzgarın uzun çarpmasıyla savruldu yoksul bedenim

Kentin ağzında didinip durduğun

Kara ve soğuk sözlerini yordum

Kaç güneşlerim çalındı cinnet gözlerimden

Kumlarla oynayan çocukluğumun elinde ölümü gördüm

Düşlerimin yüzü onarılmaz uçurum

Çığlık çığlığa girince gecelerime

Dondu saksıda mavi çiçeklerim

Gögsümde bütün adreslerim baharsız

Kendimi sızıya kazandım

Kaç kez saçlarımı dağıttı ayaz

Bu yalnızlık denen çoğullukta

Ayak izlerimi bırakıp sakın ağlama yüreğim

Sularına çekme yürüyen kıyılarımı

Boğulan bir deniz olur aklım

ölürüm...

Damarlarımda sessizliğin parmak uçları

Hiç şiirler yazılmadı ben bildiğim yaralara

İkibüklüm izlerin boynuna doladım karanlığı

Duyuyor musun

Kaldırımlara usul usul güvercinler konuyor

Sürüyorum yüzümü kök salacak

Tek bir ağaca...

Bugün

Acılarımın aynalarını kırdım

Tenime sığmayan gülüşleri terk ettim

Burada bitti hayat yeni bir kimliğe

Dolanma etrafımda ayışığı

Bulma yalnızlığımı benim

Sadece sana öldüm

Gidiyorum şimdi

Gökyüzü aydınlığına soyunuyor

Toprak altına düştükçe eski tarihler

Günahsız günlere kendimi büyütüyorum