Bulutlar

Hitler vahşetinden sonra

Tüm çocuklar göge sığındı,

Kimse görmedi onları,kördüler

Oturdular beyaz damlı evlerine

Okudular tüm masalları.

Bay kurşun,Filistinde

Takılıp gitti rüzgarın izine,

Gece çıkardı gömleğini

Tabii sorgusuz bizlerinde,

Gözlerini bağladı ağaçların

Yapraklar ve ölenler düştü yere.

Damla damla aktı kan

Selamlayarak mezepotamya çocuklarını

Tırnak içinde ortadoğu halklarını.

Toprak birşey anlamadan

Üzerine basan kırmızı ayakkabının

Kime ait olduğunu sordu

Yerde binlerce bagcıktan damar, ince ine.

Doga;

İdam hükmünü giydirdi geceye

AY beceremedi çekmesini iskembeyi,

Toprak soluksuz kalmış korkaktı,

Yaşayacağını sandı bir süreliğine

İpini çekecek kimsecikler yoktu.

Ölüm kibarca actı kucağını

Çok geçmeden doğdu güneş

Geceyi oracıkta gebertti!

Gülümsedi,spartaküs,nietzsche,brecht

Ve birde Nazım...

Bulutlar taşıyarak ölü çocukları

Açtı cehennem kapısını

Bekleyenleri vardı gecenin.

İşte mussolini,hitler,pinochet,ispanyol diktalar

Onlar gelen dostlarına sarıldılar

Gece gizlemeye çalıştı utancı...

Kapandı tüm kapıları cehennemin

Gök kubbe erkeklerin sesiyle yırtıldı,

Kadınlarımız koşup sarıldı çocuklarına..

Ve birdaha hiç kıyamadılar

Beyaz renkli bulutlara..