Bulutlar Ağladığında

Gökyüzüne yerleştirilmiş bulutlar,

Ağladı yine birer birer.

Kim teselli edecekti ?

Ne mutlu edecekti onları ?

Ve sonunda güneş doğdu aralarından,

Ay savruldu usulca..

Yılmamıştı ki ay,

Elbet bir gece tekrar dönecekti..

Güneş mutluluk getirdi demişken,

Yavaş yavaş sönmeye başladı.

Yok oluyordu..

Sanki elveda ediyordu..

Buymuş meğerse bizim 'yağmur' dediğimiz,

Buymuş meğerse her bulutun hikâyesi,

Her ağladığında gölge yaratırmış istemsiz.

Onun için ya ay, ya da güneş, seçimsiz..