Bulutlu Gözlere Işık Vurmaz

Aşk öksüz kalmış çocuk gibi

Gözleri yaşlı kalbi buruk

Herşeye küs, tek başına

Elini tutacağın günü bekler

Elini tuttuğundaysa birdaha bırakmak istemezsin

Okadar güzel yerlere gidersin ki

Hiçbirşeye değişmezsin o anı

Renksiz gözlerinin rengi

Kalbinin sigortası

Yaralarının merhemi olur

Ve bir gün giderse her şey mahfolur

Tüm bu enkazların altında her gün yok olursun

Gördüklerin acı, hüzün, bıkkınlıktan başka bir şey değildir

Her gün içini acıtır

Ruhun her gün ölüp yeniden dirilir

Gereksiz gördüğün günlerde yaşlanır

Yalnızlıkta boğulursun

Kendini onun yerine koyup

Haline daha da acırsın

Bulutlu gözlere ışık vurmaz

Sensiz bir hayat yaşanmaz

Sana olan aşkım tartışılmaz

Ama genede yaptıkların affedilmez!