Bungunluk Teriyle Fermanımı Yaz

Önce şifa olarak görüyordum

içimde karşıladığı ezberlemelerin dile getirilişini,

bu vesile oldu

ihmal ettiğim konuları tekrar hatırlamama

daha öncekilerden uzak

mutluluğa inanmadan mutlu olamayacağımdan

buz kesince içim,

kır şiirlerine sığınırdım

üzerimdeki tesirin geçici olmayacağını bildiğim halde

devam ediyordum yaramazlıklar etmeye,

basınçlı su kuyularında adam asmaca oynarken

soluk almak için burnumuz suyun üstünde olurdu,

tam öğrenmek için

hayatın iriliği

tez zamanda soylulaşır

böyle olunca kaçacak delik ararım,

fakat hiçbiri

bunların yerini tutmaz,

duygu köpürtmeleri yaygınlaşır

bahtiyarlaşıp ele avuca sığmaz olunca,

hükümdarsız kalmış toprakların

ve hepsi edepsiz şarkılar mırıldanıyor,

asırlar sonrasının etkileyiciliğinden

yenilik üflenmiş içimize

kendimizin çizgileri,

bu inceliği kavramak zor gerçekten

insanın imarına önem verilmediği için

bürkani hazlar hacminde

büyük çağlayanlarla beraber,

hepsi yanlışlanmamış ebatlarda,

ardımızdan zor gelir

nakış nakış işlenmiş çeyizlerde

yıldızlara bakıp hayal kuran kızların

kurşun döktürmesi ,

böyle doğmuş sallantılara şimdi nesiller hayran,

kendi şahsında bulamadıklarını

insanlığa kazandırmaya didinen

neresi olursa olsun,

gönülden kutlayabilmenin kıvancıyla

yaşamın anlamını kemlikten korumanın ötesinde,

bu da beğenilme düşüncesinden uzakta,

olmak ölçüsüzce olmak,

uykudan kalkınca ,

gece yarılarında da olabilir,

birlikte düşünmek adına

hep kambur dururlardı,

onların anlamının altında yatan sırrı çözemeyecekti kimse..