Bünyamin Durali'nin Ardından Ağıt
İnsan, kendine ağıt yazar mı? Yazarmış. Yakınlarda sonsuzluğa uğurladığımız Alâaddin Soykan'ın (koca şair Alâaddin âbi'nin), 2005'te kendine bir ağıt-şiir yazdığını, bir süre önce öğrendim. Ben de ondan esinlenerek, kendime bir ağıt-şiir yazmayı denedim. Ardımdan (da) ağıt yazan olur mu, bilmem. Neyse... Ben, bu şiirimle, ölmeden önce ölümü deneyimlemek istedim.
---
sen de gittin bünyamin
koşar adım gittin öbür dünya’ya
yüzünde yarım kalmış, zoraki bir gülümseyiş
can havliyle sığındın kara toprağın kucağına
çoğunluğa uymayan bir rüzgârın vardı senin
dalgın, dağınık, yaşardın öylece
konuşsan bir türlü, sussan bir türlü
yırtık-pırtık tamamladın ömrünü
kişiliğine “eksik kırlangıç” olmayı yakıştırdın
ördün durdun kozanı köşeciğinde
şiirinden sızan kederler dayanılmazdı
aynı kulvarda yürürdün ateşin öfkesiyle
sana aşk şairi diyorlardı çoğuncası
yerinde yeller esen aşk’ın şairi..
bana kalsa ayrılıklar daha derindi sende
birikmesinden anlardım onları gözlerinde
kara yazılı, kem tâlihli bünyamin
dilerim şimdilerde esenliktedir ruhun
dilerim kırlangıçlar karşılamıştır seni
gömütüne dilerim yıldızlar doluşmuştur
Aralık 2020