Buruk B/akışlar

Nicedir değmiyor elime kalem..

Gözlerim siyahın karanlığında söndüler

düşüncelerimin arasından sızan harfler

teker teker yüreğime düştüler

şimdi ise kaleme.

Kaç harf seni bana anlatır

kaç harf beni sana anlatır bilmem

bildiğim tek şey yetmemek (yetememek).

İz kaldı şarap bardağında ki ruj lekesi gibi

kokusu yıllanmış bir sevgi

rengi kırmızı

sancısı çatlatıyor bardağı

kesik kesik yüreğim

efkar dolu.

Yıllardır dizleri üzerine çöken çocuk

bugün ayağa kalktı.

Dik durmam gerektiğini anlattı.

Küfredeceğim milyonlarca insan olduğunu,

susmanın çaresizliğini,

kaçırdığım trenlerin içinde yaşanan acıları ,

her şerde bir hayır olduğunu,

umudun güneşle doğduğunu anlattı.

Bilmiyor ki çocuk

bugünlerde daha az gücüm olduğunu

sarıl diyor hayata

ölümün yarında olduğunu unut diyor!

Oysaki omuzlarım düşük.

Bugünlerde hayat biraz fazla yordu bedenimi

ağırlaşan yorgunluğum hasta yatağında

durur da yaşar gibiyim

masalsız uyuyorum.

Buruk bir sevinç öldü içimde

belki yokluğun

belki de varlığın

bilemiyorum.

Anlam yükleyemiyorum yaşadıklarıma

dokunamadığım,

göremediğim,

bilmediğim bir acı taşıyorum kalbimde

bahar nezlesi gibi

çok yaşa diyenim çok

hep beraberim yok!

Bu yaşadıklarımın tek adresi sen misin

vurgunlarda direnen

beynimin tetikçisi sen misin

hangi kör kurşunun değdi

hangi kovanla çaldın ıslığı ki

ben böyle sağırım

sadece seni duyuyorum.

Körüm ki

namlu musun içinde ki kurşun musun bilmiyorum.

Bu defa içim kırılıyor

uzun yazıyorum aşkkkk/ın adını

gitmeliyim belkide

ya da

uğurlamalıyım.

Bu kadar yaşananlara anlam yükleyemiyorsan..

O halde

Katıla katıla defol diyorum.

Defol !

Kendi yangınında yan...