Büyü

Yanılmıyorsam günlerden bahardı ,

Kireç beyazı bir salon ,

Kolalanmış masa örtüsü ,

Gümüş şamdanda mumlar ,

Kristal vazoda papatyalar .

Her sey bembeyazdı ,

Başka renk yoktu...

G/özümü alan tek renk ,

Sahnenin ortasındaki beyaz piyanodan ,

Yükselen Beethoven melodileri...

Öyle bir renk ki ;

Ebruli bir senfoni .

Iki Oratoryonun arasına saklanmış ,

Mozaik misali...

Rönesans kadınları bir aryayı ağlatıyordu

Eroica'ya eşlik ederken .

Ne tuhaf ; onlar da beyazdı...

Bir büyünün içinde ,

Hepimiz kimsesiz ,

Hepimiz sessiz

Ve esasında hepimiz bütündük...

Kim olduğunu unutur mu insan ,

Nerede yaşadığını ?

Unuttum ...

Unuttum kendimi .

Damarlarımda dolaştı Ren nehri ,

Tabiatın bir boş anına gelip ,

Sunmayi unuttuğu çiçeklerden ;

Biraz usare , biraz rayiha aldım .

Gariptir ilk kez ,

Evde unuttuğum cakmağım için hayıflanmadım ...

Yok yere ağlanır mı ?...

Ağladım ...

Gözlerimden akanlar ,

Kalbimden ,dilime kadar ulaşamayanların rutubetiydi ...

Yanımda ; aşina oldugum bir sima ,

Gözlerimin ta içine bakıp , gülümsedi .

Her şey beyazdı ....

Büyü mü bu dedi ...

Sahi ; gözleri ne renkti ?

11 . Eylül . 2008