Buz Kesmiş Yüreğimizi

Buzlanan camım

Senin için ağlaya ağlaya bitmeyen gözyaşım

Derdimi anlamaz ki ayım,güneşim

Feryat,isyan birbirini izlemiş

Ay ışığında damlayan sızım buz kesmiş.

Devranlar dönsün

İsterse yangın üzerinde vücudu acıyarak sönsün

Umrumda mı dünyalar dönsün

Ay'ım,güneş'im birbirine girmiş

Aşk,vuslat yüregimde buz kesmiş.

Ömürlere çakılmış martı kanatları

Çırpınmış yakamoz canlıları

Bir ışık vurur aniden anlatır sancıları

Yüreklere dökmüşler yanan ateşleri

Sevdamızda buz keşmiş bizim

Unutmuşlar bitmeyen isyanları.

Giden dönmezmiş hancıdan

Ne çıkanlar gördük biz o mavi kapıdan

Bilmezsin ki o adam hiç çıkmaz acıdan

Şişe diplerinde aranır aşk,baht sancıdan

Yüregimde buz kesmiş benim her açıdan.

Sonbahar ağaçlara kızmış yaprakları düşürmüş

Dünyam karanlık zindanlara dönmüş

Bulutlar saklamış günü aydınlığı

Senden sonra

Gecem gündüzüm kalmadı

Yalan,dolan herşey bitmiş

Yüreğim de yine derinliklerinde

Buz kesmiş ıssız gecelerime.

Buğulu camların arkasında gizlenmişler

Elini bağlayıp

Gözlerine mil çekmişler

Dar ağacına vermişler

Boynunda bir ilmik

Son arzun var mı? demişler.

Evet var demiş.

Nedir?diye söylenmişler.

-Benim ayım güneşim biter

Yüreklerde ise acılar bitmez

Canımız feda olsun

İşte bu bize yeter dostum

İlmik değil mermi boşaltsalar yüreğimize

Son sözümüz

Yüreğimiz buz kesmiş bizim gecelerimize olur...