Buzul

Zaman sırrından soyunduğunda

Gece küllerinden sıyrılır toprağa

Rüzgâr tadında akşam

Göğsümün ağrılarını uyutur

-yolun başında menzil kendine kayıp bir

saray-

Sağır dudaklarını öpüyorum yağız atların

Saçlarımda dağınık yıldızlar ve

yağmur sesleri..

Alnına ay vuran kamçılı vakitlerin

kanatlı karanlığı..

Zeytin gölgelerine gidiyorum

Yalnızlığın eşiğine lambalar kopuyor

Uykumun içinde sis buğusu

Gözlerime uzun saatlerin sakal

bırakan kuytusu..

Berbat gecenin katran ve buzul sayıklamasında pencereler

Bir şeyler anlatıyor içimin körüne

Oysa ışıklı parçaları var ruhumun

yangın işleğinde..

Kıyı/sız bir orman kısık çağrıların sızan yaşları ki,

Irmaklar takılır sözlerimin gece büyümesine

Düşler bir bakıma usulca

Her yıl biraz daha kısalıyor aynalar

Bana mı öyle geliyor devrilirken takvimler

Ağzımın kıyısında bulutsu çiçekler

dağınık ve huysuz ikindi.

Büyük kopmaların ıslığını kundaklıyorum

Dilimde,dilsiz dünya kramplar içinde

Zaman sırrından soyunuyor

Hiç bir el masum kalmıyor

Ay karışıyor alnımın çatısına

Şehirler de batıyor susan yaraların

buzul divanına..

Dokunsam

Gecenin ötesi bir derinliğe kaybolur

parmaklarım..

Söndür ışıkları kalbim

......