Cafer Bey Öldü Dostlar

Ayağında yırtık çorap

sırtında delik urba

bahtı kara hali harap

yok önünde bir tas çorba

dolaştı sokak sokak

bazen taşta yattı bazen toprakta

yok kimsesi zavallının

gözü hep şarapta

gezdi sabah akşam

aradı durdu bir ekmek parası

sonunda yedi yine her zamankinden

umut arası katran karası

bakındı dükkan dükkan

sordu kapı kapı

seslendi feleğe

benim bir porsiyon ümidim nerde kaldı

yine bir gün sabah uyandı

feleğin kapısına dayandı

tam kapı açılacakken

hüzün otobüsünün altında kaldı

Cafer bey öldü dostlar

aç açına gitti öteki tarafa

vermediniz zavallıya

bir tas umutlu çorba