Cambaz ya da Sihirbaz

İçimden sevgilerle

'İnciydim, kırılmadan çok önceleri'

Kabuğumu kırsalar

Sen dökülürsün içimden

Nasıl izin vereyim kabuğuma dokunmalarına

Ben ölmem ama

Sana dokunurlar

Ve o zaman iki katı kırılırım

Ölemediğim için yaşamak dokunur

Dakikalar işkence gibi geçerken, her an dokunur

Dokunamadıklarımız içimize dokunur

Dökülür hislerimiz

İyi hissettiğimiz günlerde su gibi akar üzerimizden tüm kötülükler

İyi olduğumuz için dokunur tüm kötülükler

Acıya dayanamadığımız için dokunur yaralar

Ve dökülür kabukları iyileştikçe

İçimizdeki küçük çocuk dokunur ellerimize

Yürümek için

Biz koşmayı seçeriz

İçimizdeki çocuk yorulur

Dünyanın umurunda değildir bu yorgunluk

Gitmeler yormaz bizi kalmak kadar

İçimizdeki hüzün her dokunduğunda yüzümüze

Gözlerimizde yağmurlar birikir

Yağmur birikmekten bıkar

Aynı anda burun sızlaması eşlik eder ona

Direğinin beynimize dayanışı

Sessiz kalmak için dudakların direnişi

Yağmurun umurunda olmadı hiç

Bir kedinin havayı soluması, havanın umurunda olmaz

Nefes almakta zorlanan ciğerlere sorun havanın ne anlama geldiğini

Yaşamak nefes almakla başlar

Ölmek buradan devam eder

Biz o ince çizgide oynayan cambazlarız

Kendimizin bile umurunda olmadığı tüm zamanlarda

Sadece oynuyoruz, düşmemek için

Kendini mevcut var olan çizginin içine dâhil edince

Daha güvende olduğunu hisseden

Aynı çizgide ama hep farklı olmanın sihrine kapılıp

Sürünüyoruz, cambazız ama sihirbazlıktan anlamıyoruz

Hepimiz hayatın çizgisinde yürüyebilen sessiz cambazlarız

Bilmiyoruz, yaşamak için zehir yiyoruz

Ölmek için çıkıyoruz her yola

Sessizliğimiz kelimelerimizden fazla

Sessizleştikçe unutuyoruz cümlelerimizi

Ve bazılarımız gerçekten sihirbaz

Ama kimse her ikisi birden değil

Tıpkı her şey olamayan bir şeylerimiz gibi

Kimsenin birisi için her şey olamadığı gibi

Bir tek şeyiz biz

Birbirimiz için

Kendimiz için daha fazlası

On Üç Kasım İki Bin On Üç 13 20