Camdan Duvarlar

Açılması beklenen yüreklerde

ağır bir kilit vurulur içimize;

samimiyet, bir riske dönüşür

ve biz, açılamayız.

Anlaşılmak istenen gözlerde

mesafeli bir bakış karşılar bizi;

yaklaşmak, bir tehdide dönüşür

ve biz, sokulamayız.

Bırakılması gereken maskelerde

yabancı bir yüz yapışır tenimize;

kendin olmak, bir cürete dönüşür

ve biz, soyunamayız.

Hepsi aynı savunmadan beslenir:

kırılma endişesi.

O endişe ki,

insanın kendi ruhuna ördüğü

en kalın duvardır.