Çamur Sürsem Geçer Mi?

eski topraktı dedem.

o yüzden midir bilmem;

hep BÜYÜK harfle konuşurdu kelimeleri,

bakması bile naralı gelirdi adama..

çocuktuk daha,

yaşım çocuktu ama;

içim çok şey söylüyordu

yeni başlamıştım şiirlere,

kanayan şiirlerim vardı;

eski toprak kokardı o da dedem gibi..

yaşım çocuktu ki

hiç sigara içmemiştim daha.

çamur sürerdik,

ısırgan otunun dağladığına.

çok düşündüm, çok sonradan

çamur sürsem diner miydi

yüreğimin ağrısı?

donardı hep,

zemheri oldumu

filizleri baharın.

durun gitmeyin:

ama ben bahardım daha,

ben bahardım,

ben filiz,

gözyaşım niyeydi?

ısırgan dağlasaydı tek,

dedem çamur sürerdi

eski topraktan, geçerdi.

yeşil yosun kokulu

rutubetli evlerin

kuytusunda geçti çocukluğum;

ben bir sabahı severdim,

birde baharı...

ha bir de bütün insanları,

dedemi severdim en çok,

en çok annemi, babamı severdim,

kardeşlerimi severdim ne çok...

yaşım çocuktu,

yokluk nedir bilirdim

adını şeker koymuştum köpeğimin;

ben de olmayan şeyin adını ona koymuştum,

hep var olsun diye;

adı şekerdi, ölümü acı...

çok baharlar eskittim ardından,

biriktirdim, gözlerimden akan yağmurların

yürek yakan feryatlarını...

bilirim, acıyı katık ederdi babam;

kuru ekmeğe yoldaş olsun diye

don yağına kavrulmuştu hayaller...

ne çok semalar gördüm ömrümde ben:

çocukleyin eskittiğim baharlar gibi olmadı,

ne çok şiirler döküldü içimden:

kaybettim bütün varlığını yoklukların,

şeker de artık acıydı bana,

yokluğun sancıydı be baba,

dedem de yoktu artık yanımda...

gittin, bir elveda demeden,

gittin, çocuktum be baba,

yaşım çocuktu;

babam yoktu...

oysa, ne baharlarım olacaktı,

sevdiğim şarkılarım,

şiirler yazacaktım belki;

sen yine okuyacaktın,

sevdiğim olacaktı yine,

yine benim üşüyecekti ellerim,

yine benim şekerim olmayacaktı,

dedem de yok artık;

belki yine olmayacaktı...

elimizi dağlayan ısırgan,

gün gelip

her derde deva olacaktı,

ben liseyi bitirip yine adam olacaktım.

oysa çocuktum yokluğunda

gittiğinde bir çocuk!

yine de kırgın değilim hayata;

hiç bir şeye,

hiç kimseye,

yine şiirler dökülür benden;

gündüzden geceye.

yine sevmem şeker:i

çocukken, adını acı koymadık mı,

gözyaşımın rengini kırmızıya boyamadık mı baba?

yine de kırgın değilim yağan yağmura,

içtiğim şekersiz çaya..

acıyor bedenim artık; her bahar,

her zemheri...

yaşım da çocuk değil artık

yürüyorum diyardan diyara

yine ağlıyor bak gözlerim

acıyor yüreğim yine yokluğuna

dedeme sorsana:

çamur sürsem geçer mi?

not: bir fotoğrafa şiir yazmak 2013/3