Çamurdan Insanlar

/ortasındaydı yolun ,

bir annenin elini tutar gibi

sımsıkı tutuyordu zaman

yolun tam ortasını /

bir çok ağaç eğiliyordu sonra

yapraklarında -ben-

kaçarcasına zamandan

kendimi rüzgara satıyordum

/ortasındaydı suyun,

ölümden kaçan bir balık gibi

çok hızlı akıyordu zaman

yıkarcasına bir deniz kıyısını /

yüzmesini bilmeyen bir kader avuçlarımda

bütün izlerinde -ben-

ve oluşurcasına topraktan

çamurlara bulanıyorum

tam ortasındaydı yolun

biliyorum,

ve her nedense -ben-

tattığım her sudan

insana benzer çamurlar yapıyorum

yollarda çamur izleri

sularda çamur

izleri çoktur şimdi yapraklarda

çamurun...

yol: Ne çok çamur yedik be Salih abi!

su: Ne çok çamur yedin be Mustafa abi!