Can Çekişen Dünyaya

"Kırılan bir vazo gibi darmadağın bir hayat var

Eskisi gibi olmaz ki birleşse de tüm parçalar"

Yoksul kent sokaklarında kirpikleri suya düşmüş

Nice kadınlar tanıdım içine atarak susmuş

Oysa hiç böyle değildi o el değmemiş ütopya

Ne seviyor ne sevmiyor onca karamsar papatya

Kömür karası yazgılar olta atarken avluda

Hâlâ umut yeşerir mi kerpiç üç gözlü odada

Yaşam denen bu kaosta vurgunlar hep dolu dizgin

Çaresizlik dağ gibiyken nasıl olunmasın üzgün

Yağmadayken gönül şehri doğar infilak güneşi

Hiçbir tümce anlatamaz durdurulmayan gidişi

Kopar İnceldiği yerden sıkı bilinen düğümler

Bilmem ki neyin bedeli sebepsiz bu toy ölümler

Burası hep karanlıktır ve daha da kararacak

Dalından kopan yaprak da sarardıkça sararacak

Hem çiçeksiz hem şiirsiz kaldıkça yoza dönecek

Başakların eğildiği bir susuz yaza dönecek

Merhabası bombalanmış bir çocuk mezarı gibi

Kimse önleyemeyecek bu yaratılan tahribi

Bir buzdağını andıran beyinlerin karşında

Hiç mi hiç faydası olmaz çıkıp set olup dursan da

Yıldızların avuçlara akın ettiği bu çağdan

Şikâr olmamak ne mümkün kurtulan mı var bu ağdan

Tel tel dökülüyor musun şerri şaha kalkan dünya

Artık hiç sözün geçmiyor ne güneşe ne de aya