Can Hıraş Canan Hıraş

uzakta:

gece rengini kıskanırken gözlerinin

sallapati uykulara korkak sırf ihanette

sabah baskınlarına hazır sakin

müebbet suskunluğuyla kan ağlarken içimde

uzaklığına doğar doğacaksa gün her gün

yağmurlu:

çarpıcı bir karambole yuvarlanır sonlarım

ve tüm sokaklar çocuk seslerine muhtaçken

umutsuz umutsuzluk bile blöfçüdür aşka

ansızın keşfedilmiş iklimde gelen yağmurum

benzemezsin hiçbir sağanağa saf sırılsıklam

sönük:

kayıklar kıyı ışıklarıyla huzurlu saatlerinde şehvetli

akşam soğuğu kömür kokulu isiyle ruhumun sarmaşığı hâlâ

istanbul kendinden geçmiş yorgunluktan evler marazlı

içine kapanık uykular düşlüyorum sensiz öylesine bomboş

ve sarhoş karanlıklar sönünce tozlu ayak sesleri biriktireceğim

uzakta

yağmurlu

sönük

canhıraş