Can Kafesim

Gidiyorken dönmeseydin geriye

Gözlerinden okumazdım sevdanı

Kelimeler anlatamaz sorsan da

Yüreğimi parçalayan kadını.

Yokluğunda yağmur gibi düşerken

Gecelerin sakalından tutundum.

Ayrılığın hicranıyla pişerken

Ay ışığı kızılından gül sundum.

Yudumladım aşk meyini sununca

Duygularım sağanağa dönüştü.

Bülbül gibi dallarına konunca

Şakıyarak gülistanda ötüştü.

Hücrelerim acımasız yaşamın

Şifresinde çözüldükçe can buldu

Sahralarda adı kaldı akşamın

Karanlıklar sen gelince kayboldu.

Yıldızları şahit kıldım sevgime

Akasyalar iç çekerek sustular

OZANMERDAN imrendiğim şevkime

Kıskananlar özlemini kustular.