Can Yanıkları

Can yanıkları sardı şehrin dörtbir yanını

Keskin,acımasız bir koku,

Hissedenin ciğerine dokunan cinsten...

Canı yanananın yüreği değilde

Ciğeri yanıyordu çünkü

Kokusu yürekten,acısı ciğerindendi...

Şehr-i alem hüzne dayadı sırtını bu kokuyla

Umutlar,hayaller körfeze bırakılmış

Yürekler bir bir ateşe verilmişti adeta.

Şehir alev alev yanıyordu da

Gören yoktu...

Gözler kör,diller lal olmuştu,

Sözler bir bir veto yemişti yüreğin derininden.

Şimdi tüm sokaklar;

Aşkın amadesi olmuş...

Birbirine düşen iki yürek yüzünden

Şehir küskün kalmış kendine

Aşkın gülen yüzü hiç 'merhaba'diyememiş ki

Şehrin gölgesinden...