Can Yok Ki Damarımda....

en son avuçlarından öpmüştüm

saçların ıslaktı

güvercinlerin kanat çırpınışları kadar

ayrılığı yaşıyordu ellerimiz

söylesene aşk mı fısıldamıştın

yerinde duramayan yüreğime

söylesene

şimdi nereye

kurşun siyahı akşamda

gidişinin hüznüyle sarardı yapraklar

acı bir farid yayıldı kentin üstüne

daha âminden inmemişken eller

ağlamak için sıraya durdu çiğdemler

dibi kurumuştu aşiyanımızın

ölmüştü begonyam

sararmışken hayaller

artık sırlı bakışlarını arıyorum

çölleşmiş caddelerde

tutsağım anılarla dolu bedenine

tahammül sınırını aştı yokluğun

sana akarken patiska yollar

seni solurken sensiz zamanlar

kaybolmuş bir gölgede

acıtıyor benliğimi

gezdiğimiz sokaklar

izin de silindi artık

cam kırıkları avuçlarımda

kanamıyor

can yok ki damarımda

Gaziantep

13.03.2008