Canga

hani o

adı söylenince harfleri yerinden oynayan

kutsal metinlerin dipnotlarında saklanan ikinci bir yüz gibi

ne kadın tam ne erkek

daha çok bir eksik

bir gölgenin bile tereddütle bastığı eşik

hani o

mehtabı şarkılarda boğan hırıltı

kiraz dudakların gerisinde bekleyen suskun ilahi

âşık ezgilerinde fazlalık gibi duran

ama eksilince bütün makamı çökerten o ince çatlak

bakınca anlaşılan değil

bakıldıkça daha az anlaşılan

gözlerinde hep bir kapı aralığı vardı

tam açılmazdı

çünkü açılırsa dünya girecekti içeri

dünya girerse kirlenirdi

o yüzden hüzün nöbet tutardı eşiğinde

öldürmesen de ölürdü biraz

çünkü bazı varlıklar

yaşamak için incinmeye muhtaçtır

adresiydi yalnızlığının

mernis’te kayıtlı olmayan

incir yaprağıyla örtülmüş bir utanç

kristal kadehte kanayan karanfil gibi

içtikçe artan bir sızı

papatya kokardı yalnızlığın

çünkü en masum çiçek

en çok mezarlığa yakışır

allahına kadar anlatılmazdı

çünkü anlatmak bir tür ihbardır

anlatırsan

melekler deftere geçirir

şeytan tebessüm eder

vicdan susar

akşam yağmuru gibi

ıslatmaz ama üşütür

ağlatmaz ama gözleri hazır bekletir