Çatı Tamircisi

Söğütlü yolun sonunda

masallardan kalma bir evin

kiremitlerine düşer

Çiçeğin adı, yasemin...

Beyaz bir kısrak

yüklenirken ahşap keresteleri

sırtına gem vurur

hasır şapkalı ustanın elleri...

Uzun günlerden sonra

ahşabına gürgen karışan saçakların

solgun kızıdır, Yasemin...

Meydanı boş bulan güneşin suçu,

yaprağına düşüverir

Ustanın, Akdeniz kokan teri...

Her bir oymasını okşarken,

derisi nasır kaplı, hünerli ellerin

pervasızca gövdesinde gezinir

tenselliğini koklarken,

kurumaya mahkûm, yaseminin...

Can suyunu verirken ustanın eline

nicedir okşanmamış böylesi istekli

çünkü o bir aşk çiçeği

Adı, yasemin...

Günün yorgunluğunu alıp üstüne

söğütlü yoldan ayrılırken

içine çektiği nefesle

yorgun terini siler Usta,

Bir an durur,

elinde tanıdık bir koku

dönüp bakınca arkasına

kurumuş dallarına,

aşkla seslenir,

Yasemin...

O gün, bugündür...

Bahçesinde Yasemin bakar Usta...