Çatısı Yok Bu Yalnızlığın

Türküsü omuzda

Yürekte karakol geceler

Nefes çatısı yok bu yalnızlığın

Dolu dizginsin aşk

Cepheden cepheye ömür

Göçüklerde imdat bir yürek

Sürüde ceylandım

Ateşle yazdılar sana beni

Ne haneler ne bahaneler

Düştüm de çayıra çimene

İçime düştü bozkır yaktılar

Tarumar gül bahçesinden

Işıksız gökyüzü gibisin sevdiğim

Sılasın başıma kurşun döküyorum

Yokluğun ölüm

Varlığın soluksuz gurbet

Rüzgar sus pus güneş küs

Kaybettiğim tek savaşımsın

Eşkıya gibisin aşk

Kanat verip kıransın

Sözünü tutmayan dağlar

Ayazlı beyaz karlar gibisin

Kendimce ağlardım

Yağmurla yıkadılar seni

Ne toprak ne de çamurlar

Yürürken kanattılar beni sana

Oysa kuştum kanatsız bıraktılar

Türküsü omuzda

Yürekte karakol geceler

Nefes çatısı yok bu yalnızlığın