Cehenneme Başı Dik Gidenler

Gölgeleri dolanmış ellerime zamanın

Boğazımda geçmişten kalma bir yaranın kanlı tadı

Görülemeyecek kadar belirsiz

Ama kırılamayacak kadar güçlü bir tutkuyla sarmalıyor tüm varlığımı

Bir yutkunma yetecek sanki

Dünyanın tüm acılarını cehenneme yollamaya

Ah

Bir yutkunsam melekler alacak nihayet beni kollarına

Ama

Kızgın bir demir parçası saplanmış gibi boğazıma

Olmuyor işte

Olmuyor yutkunamıyorum

Tanrı’nın ızdırabı yine iş başında

Ötelenmiş

Cezaya bırakılan tek kul benmişim gibi

Bozamadığım bir mührün ardından bana seslenip duruyor kahkahalar

Ellerimde zamanın gölgeleri

Tutamıyorum

Tutunamıyorum

Ne kadar çabalasam da düşüyorum hayattan

Dilim küskün

Dilim küfre dönüyor öfkeyle yüzünü

Yutkunsam her şey bitecek biliyorum ama

Gırtlağımda alev alınca yine o kızgın demir

Tüm olası mutluluğumu

Derin ve karanlık bir boşlukla doldurmasını istiyorum Tanrı’dan

Vazgeçmenin bile anlamını yitirdiği o yerdeyim

Arınmak için erimek gerekirse

Varsın erisin bedenim diyecek kadar cüretkar olsa da dilim

Neye yarar ki

Sürünmeye alışan ayaklarıma

Yeniden koşmayı nasıl hatırlatacağım

Varlığımın kapladığı alandan daha büyük bir boşluğa sebep olmuşum gibi kesilmişse cezam

Derdimin bedelini sahibine nasıl geri yollayacağım

Ama

Bir sınırı olması gerekmiyor mu her tükenişin

Kabulüm olsa da her son

Başımın eğilmeyeceği tek bir şey var

Bu gök

Bu toprak

Artık hatırlamakta zorlandığım bu baharlar şahidim olsun ki

En düşkün halimde bile

Çaresizliğime yenilip

Bir damla bile çalmadım Tanrı’nın huzurundan

Ah ki ah

Öyle olsun

Madem yıkılmayacaksa o belirsiz duvar

Kaybedecek ne kaldı ki geriye

Bir duvar da ben öreceğim kopan

parçalarımdan

( nesildaşıma)