Cellat

Vur kılıcı artık boynuma cellat

Zevk mi alıyorsun yavaş yavaş öldürmekten

Acı çektirmekten

İşkencenin en alasını yaparken kahkaha atmak

Mutluluk mu veriyor sana

Hiç mi umudun yok kahpe dünyadan

Hiç mi aklına gelmez elindeki kılıcın

Bir gün bir başkasına geçeceği

Ve boyunduruğa uzattığında kellenin kesileceği

Bana attığın her kırbaç darbesinin

Kaç katı kırbaç yiyeceğini

Kör karanlık sağır gece

Görmezsiniz çaresizliğimi

Duymazsınız feryadımı

Etraftaki yüzlerce seyirci coştu

En iyi şekilde sergilediler

Acının alkışlarını

Ey sevgili sende mi bilmezsin takatsiz kaldığımı

Üstüme üstüme gelirken düşünmez misin

Deli boran bir gün beni de alır

Delirmiş hortumun içerisine diye

Hiç mi ürpermezsin dinmez bir fırtınanın

Kucağına düşerim diye

Bu senede nadasa bıraktınız umut tarlamı

Daha bir kararttınız yalan dünyamı

Bir damla su verseniz

Bin fidan yeşertirim

Bir kapı aralığı ışık verseniz

Yüce dağları deviririm

Sal yaparım tek söğüt yaprağından

Okyanusmuş dalgaymış dinlemem

Derya deniz gezerim

Ve öyle bir kudretle çıkarım ki karşınıza

Cihana nam salmış bir eşkıya

Dağları titretmiş bir gerilla

Cenkler kazanmış bir komutan

Görürsünüz dimdik ayakta

Umudunu tırnaklarıyla kazımış

Gariban bir çoban görürsünüz belki

Ne olursa olsun alnı açık göğsü dik

Yıkılmamış bir adam

Ve bu adam için yazılmış

Birbirinden çok farklı

Binlerce destan.