Cemreler Yorulursa

mahkumum sarhoşluğuna gündelik parçalanma kampanalarımın

detone kahkahalarımın arkasına sığınan ayyaş mülteciyim

deniz içer rüzgar solurum bütün sınırlara inat kallavi

toprak doyamaz damarlarımın tadına

kanımda yeryüzünün tüm renkleri

yokluğundan başka yurt bilmem

özlemin harici eşya

kanırta kanırta açılacak birgün göğüs kafesimde

boşluğun...

şubat akşamlarının öksüz ev ışıklarıyla avunduğum

bedbaht rastlayışların mecburiyetinde eskidiğim

ve bütün köşelerde ortasında kalıyorum suskunluğumun

hayırsız bekleyişlerle izliyorum

kuşların çocuk yüzlü mevsim ağırlayışlarını...

cemreler yorulurlarsa belki giderim

ama sanki bu can hıraş telaş

bu uğultusu yaşamak adlı çaba

sırf seni düşünmem için

mevsim huylum iklimine alıştım

kıyamam göz kapaklarına hadi uyu

senin yerine de beklerim o hiç gelmeyecek olanı...