Cemre'ye

.

cemre düştü adın göğüme bir sabah

bulutla oynaşırken mavinin ışıkları

şehrin usulca ayazlaşır yalnızlığa

ağaçtan gür ormana gitme telaşını yutarken serçe

gülebildiğince özgür kanatları biraz sence

avuçlarına yıkılmış uyur sesim

çoğalır sürmelerine yıkandıkça ayak izim

yaşamın uzayan eteğinde öylece yürür kardeşim

yolları geçilmemiş bir ülkenin yağmuruyla

getir dağıma sevilmiş rüzgarı inatçı yaprakları getir

çakıltaşları uslanmaz döker pencereme

sen dolu umutları bunun adı nedir

göklerin uğultusundan korkan çocuk telaşımızı

bitmez sandığımız masalları bir de

beyaz atlara sar gönder nefesinde eyleşen seherle

büyüdükçe gelincik bahçesine, yitirdik

kirpiğimizdeki düşlerin olanca anlamını

bulamadık sonra insan dilinde ve nice yürekte

hatta şerbetlenen hiç bir yazgıda gecelerce

kıvırcık saçına taktığımız yıldızların adını