Ceplerimizde Buruşmuş Bir Yıl

*

Ceplerimizde buruşmuş

Bir zaman dilimi taşıyoruz

Ne tam geçmiş

Ne de gelecek

Giydiğimiz günler

Üstümüze bol geliyor

Kol ağızlarından sızıyor

Eksik kalmışlık

Bu çağ insanı askıya alan

Bir mevsim gibi

Tozu alınıyor ama hatırlanmıyor

Sözcükler niyetin gerisinde kalmış

Eski fotoğraflar bakıyor yüzümüze

Sesimiz birbirine değmeden geçiyor

Ìki ayrı rüzgârın

Aynı kapıyı çarpması gibi

Yakınlık bazen

Ölçü meselesi değil

Aynı suskunlukta durabilmek

Zaman içimizde

Yanlış kurulmuş bir Saat

Ìleri gitse suç, dursa kabahat

Her tik takta biraz daha

Kendimizden düşüyoruz yere

Bir şeyleri onarmaya çalışırken

Parmaklarımız alışıyor yaraya

Acı sıradanlaşıyor

Ìyileşme erteleniyor

Kalabalıklar içinden geçiyoruz

Kimliğimizi cebimize saklayarak

Kimse sormuyor artık

“İyi misin?”

Çünkü cevap çok uzun

Gökyüzü hâlâ aynı Gökyüzü belki

Ama bakışımız kirli

Yıldızlar yerinde duruyor

Biz yer değiştirmeyi

Ìlerleme sanıyoruz

Bazen durmak istiyoruz

Sadece durmak

Ne geçmişi savunmak

Ne geleceği temize çekmek

Başlangıç dediğimiz şey

Çoğu zaman geriye

Bakmayı bırakmaktır

Yıkıntılara emanet edilmiş izler var

İçimizde yarım kalmış

Cümleler büyüyor

Söylenirse dağılacak

Söylenmezse ağırlık yapacak

İkisi de yorucu

Birlikte susmayı beceremediğimiz yerden

Yalnız konuşmaya başlıyoruz

Kelimeler çoğalıyor

Anlam inceliyor

Hayat dediğimiz

Biraz bekleme salonu aslında

Ne giden belli, ne kalan

Herkesin cebinde bir tarih var

Ütüsüz, kırık , dökük

Takvim bir sayfa daha çeviriyor

Geride kalıyor bu Yıl

Sadece Takvim değişiyor, biz aynıyız

Sessizce bekleyen

Umutların kapısını çalıyoruz

Saatler asılı ama kimse bakmıyor

Ceplerimizi yokluyoruz

Hâlâ oradaysa zaman

Yaşıyoruz demektir

sevay