Çerçevesiz Bir İntihar

yarım kalmış çay bardağının dibinde yüzüyorum yer yer çizikler atıyorum geçtiğim yolların üzerine

ve sis perdesi örtmeden yüreğimi

özgür bırakıyorum güneşleri kar yağdıran bulutların arasına

intihar mıydı bu... Bilemiyorum

geleceğin içinde barındırdığı o aciz umutları

ve de şiirlerimin mühpemliğini sorguluyorum

ya da sorgulamak istercesine diplere iniyorum Karanlığa doğru attığım her adım

çekiyor beni aşağılara öyle ani öyle sessiz... çerçevesiz bir intihar gibiydi benimkisi galiba

olur ya hani

sayfalar arasında ezilen kelimelerin sitemlerini işitir

dokunamayız yaralarına...

bende de bir yer var hissediyorum

öyle sancılı öyle mahmur ki

ne elleri olan dokunmaya hazır

ne gözleri olan ağlamaya...

alışığım oysa ben

alışığım her gece avuçlarımın üşümelerine gördüğüm her silüetten saçılan cam kırıklarını toplamaya

alışığım artık ben...

karanlığın rüyalarıma sirayet eden sessizliğini özlüyorum bu aralar

dokunmak istiyorum sınırlarımı az buçuk tehdit eden çizgilere

sıçramak... İnkâr etmek istiyorum içimde bulunduğum şu hazin zamanı

ve de bir o yana bir bu yana koşuşturuyorum kelebeklerim unutuyor yavaştan uçmayı kirpiklerime doğmuyor artık güneşler

neydi sahi şiirlerime kar yağdıran

neydi kırgınlığımı ve kırıklarımı her gece yoklayan

çerçevesiz bir intihar mıydı benimkisi bilemeyecek kadar acizim galiba