Cesetler Caddesi

Sonra kendimi boşluğa bıraktım

İçime baktım

Kalbimin kahrolası ücra köşesine

Orası cesetler caddesiydi

Onca cesedin Korkusuz savaşçısı

Gönlüm...

Sonra kendimi kendime bıraktım

Kendimden başka alacak yoktu

Alacak verecek hesabım da yoktu

Üstüme mavi günlerimden döktüm

Masmavi oldum, gökyüzü kıskandı

İçim için için cesetler caddesi

Bu caddede karşıya geçmek serbest

Ölüler bir daha ölmezler ki

Kırmızı ışıkta geçsinler, gitsinler

Nefret arabaları çarpsın, ezsin

Umurumda mı ki?

İçim cesetler caddesi

Sokağım Düş kırıklığı

Sonra kendimi kendime bıraktım

Düşerken kendimi tutmak

Çok havalıydı...

İçim nutuklar barakası

Kendi sazımı çalar, kendim söylerim

İç sesimin elinde mikrofon

Bana kendini

Bana beni anlatır

Geçinir gideriz

Kimse yoksa ben varım der

Kendisi de kimsesizdir

İçim adeta bir kimsesizler ülkesi

Sevmeyi unutmuş olmak

Buhar olup uçmak gibiydi...

Pencere yağmuru özledi

Gözlerim beslemez oldu toprağı

Ağlamak da bir zamanlar güzeldi

İçim soğuk su misali

Gönlümdeki Suları yüzüme çarptım

Sabah mahmurluğu gibi değildi

Hayat mahmurluğu;

Bir türlü kendime gelemedim.