Çeşmeler Kan Ağlıyor

hangi ateş yanar

yağmurun böğründe

gidelim eli açık sürgünlere

avuçların soğuk

avuçlarım bu kadar buz kesmiş ise yine

zemheri yalnızlık çökmüşse hele

vatansız kuşlar saçak altlarında

kiremitler yorgun

tuğlalar viran

çökmek ile direnmek arasındaki hanenin pusularında düşünmek seni

kulaklarımda keman taksimi

zor bela duyduğum o notalar

portresinden firar etmiş aylak bir ezgi

sıkıştırdı başım ile yüreğim mesafesini mengene misali

şimdi acım ağlıyor

şehrin kıskıvrak ayazında

dudaklarım öksüz nemi

tırnaklarım yetim moru

aslımı unutuyorum

suretim vuruyor kuytulara

ve ben benden gidiyorum

çeşmeler kan ağlıyor

kan tükürüyor kurnalar...