Çiçek

Gidiyorum...

Hiç kimsenin bilmediği,

Belkide önceden herkesin gittiği yere.

Yüzyıllar ardından yükselen

Bir çığlığın çalkantısında,

Bilinmezlerin diyarına.

Sevenlerin, sevmişlerin, seveceklerin

Yükü omzumda, gidiyorum.

Her gidenin, yüreğine ektiği

Umudu kuşanarak,

Güneşin battığı yere yürüyorum.

Bekle demeyeceğim.

İstersen hiç bekleme,

Hiç inanma döneceğime.

Nasılsa her an çıkacağım karşına.

Her yakamoz ışltısında

Göreceksin beni bir gölge gibi.

O gölge asla terketmeyecek seni.

Odanda, sokağında,

Her köşe başında.

Ve inanmaya başlayacaksın,

Verilen sözlerin kutsallığına.

Anlayacaksın,

Yalanların, kahpeliklerin gölgesinde

Tutulan tek bir sözün değerini.

Onca kömür parçaları arasında,

Parlayan bir cam kırıntısı gibi.

İşte o zaman,

Bir çiçek filizlenecek kalbimde.

Bir çiçek;

Gövdesi ak,

Dalı ak,

Yaprağı ak...

Artık ne beklediğine inanacaksın,

Bekliyor olduğuna inanmasan da.

Daha bir hissedeceksin

Ayrılık hançerini sırtında,

Daha sık görmeye başlayacaksın,

Her gördüğünde kaçtığın,

O tanıdık gölgeyi.

Göğüs kafesine sığmaz olacak yüreğin,

Her güneşin batışında.

Ama ben güneşin doğuşunda geleceğim.

Güzel bir rüyanın ardından,

Açacaksın mahmur gözlerini.

Beni göreceksin.

Ve elimde bir çiçek.

Bir çiçek;

Gövdesi ak,

Dalı ak,

Yaprağı ak...