Çiçek

Kendi kendine kendini büyüten bir çiçek düşünün.....

Bahar hüzün kokar mı doktor?

Ellerimi geri verecek mi güvenle tuttuklarım

Şimdi bırak her şeyi bir kenara kokuyu duy

Bahar hüzne kokar mı doktor?

Yapbozlar elimde parçalanıyor

Elimde ne varsa bir bir

Teker teker

Dökülüyor

Bazen yapraklarımı döküyorum

Bazen yapraklarımdan fallar açılıyor

Ve bazen

Öykünüyorum

Çiçek olarak dünyaya gelip

Çiçek gibi büyüyemekten....

Bahar sevgiyi getirecekse söyle ona ve inansın bana korkuyorum

Korkuyorum sevgi eskiden böyle hoyrat değildi

Vedalar kolay olmazdı

Harcanmazdı mesela bir kibrit uğruna bir ceset

Bilmem kaçıncı baharında bir ömrün hala ilk baharında kaldıysam

Sadakatimden sual olunmazdı

Yazardı bunca duaya kader illaki adını

Ama

Yok doktor yok

Bir çiçeğe bu kadar zülüm

Dahası zor bir hayat

Yok bir gelecek

Ölümlü bir beden içinde hüzne kokacaksa bahar

Yok

Namusum şerefim üstüne hüzündeyim

Namussuz eller gelmesin üzerime

Ben her bahar

Her kuşluk

Her gün

Solarak

Ama küllerimden yeniden doğarak

Kendi kendımi kendim büyütmekteyim

Şimdi sorayım sana

Hakkı var mı beni koparmaya?