Çıldırmış Sarı

Ve işte çıldırmış sarı, sonbahar,

Ömrün yaprak dökümü,

Zamanların en kırılganı, en yaralayanı,

Hüznün işgalindedir.

Ayrılıkların yürek ağrılarına

Kuş seslerinin çığlığa

Çocuk seslerinin mahpusluğa

Dönüştüğü mevsim.

Ve işte sonbahar

Ölü kuşlar, solgun çiçekler mezarlığı,

Bir fotoğraf karesinde dondurulmuştur

Yârin gülüşü kadar uzak

Yârin gülüşü kadar sıcak

Yârin gülüşü kadar yaban

Damıtılmış bir Urfa gecesinde.

Sancıyan mevsim, sonbahar

Zamansızlar sevimsizliği,

Ağır anımsamaların, özlemlerin

An'a zulmettiği mevsim

Sonbahar, bir ölmek arzusunun

Bir yaşamak ve beklemeye dönüştüğü çaresizliktir.

Ve sonbahar,

Belki de yâri uğultularda yitirmektir

Yitirmenin ağırlığında ezilmektir

Yenilmektir belki de sonbahar

Yenilgiyi ömre sindirmektir

Kim bilir?

Mevsim sonbaharsa

Bahara ulanmış son'a bakma,

Uzar bir uzun sarı bitmezliği,

Sığ olan yaşamın kendisi midir?

Şiiriyle şair midir?

Gidenlerin laneti midir?

Ey rüzgâr sor hele sonbahara.

Ey bahtsız bahar

Umudun en zayıf bağı,

Bir içten merhaba

Bir sıcak gülüş için,

Urfa çok mu uzak?