Çile İnsanı

Dünyanın neresinde bir zulüm

O'nu ediyor iki büklüm

Izdırap üzerine ızdırap

Sabahlara kadar bitmeyen azap...

Bir karınca'nın ölmesi bile kalbinde hüzün

Dert bitmiyor ki, az biraz gülsün

Nerede kan nerede göz yaşı

Duyunca düşüncelere dalar iki elinde başı...

Unutmuş kendini, nefsini

Aşmış benlik bentlerini

Kendinden öte ne varsa canlı

Dilenir Rabbinden dua ile necatı...

Onca sıkıntı karşısında gösterir Eyüp sabrı

Katı kalpleri yumuşatır göz yaşları

Rabbinden gayrı gidecek var mı kapı

Biraz çiledir insanlığın ihtiyacı...

Senlik ya da benlik değildir meselesi

İnsanlığın mutluluğudur tek tesellisi

Ne zaman barış ve huzur görür yer yüzü

İşte o zaman güler çile insan'ının yüzü...

Nisan, 2012.

Not: Sefahat İnsanı isimli şiirin devamı olarak yazılmıştır.