Çilekeş Yolcu

Ben çileli hayatın, çilekeş bir yolcusu

Zulme mahkum köleyim, kaderin oyuncusu

Kahrolası sevdanın tutuldum ateşine

Ne Mecnun, ne Ferhat’ta rastlanmamış eşine

Her gün bin kere ölüp, yeniden dirilirim

Sağ iken cehennemde yanmak nedir, bilirim

Gücüm yok, ondan uzak nefes almaya bile

Kâh ümitlere boğdu, kâh dedi güle güle

Bütün heyecanımın kaynağı onu bildim

Üzülmesinden korkup, ağlayacakken güldüm

Ona olan sevgi ve hazla besleniyorum

Yüzüne söyleyemem, lâkin sesleniyorum;

Bunca naza edaya müstahak mıyım, söyle!

Ya gönlünde yer ayır, yahut da azad eyle