Çınaraltı'nda Yanan Düş

İki mevsim ortasında

..............................terkedilen ben,

Yüreğimle düşümün ortasında

..............................dirilen sen

Ve aylardan Aralık

Sandım ki içime aktın ılık ılık.

Sandım ki gözlerime baktın.

Artık neden düşlerde bile dönük sırtın.

Ne bir ses var artık ne bir soluk

Ateşten bir şelale zihnimden doğup

Gözlerimden aktı oluk oluk.

Tepemde ulu çınar ağacı

Yandı döktüğü her bir yaprağının ucu.

Mevsimden mi,gözyaşımdan mı?

Artık bunun ne önemi vardı.

Yanıyordu düşüm işte ateşten çemberde.

Saçların tutuşuyordu

Tuhaf kokular içinde.

O harikulade savruk saçların,

Uçuyordu çok uzak bir şehre.

Burnumda tüttüğünden değildi bu yangın.

Seni gömemediğimdendi yüreğimin kabrine.

Her düş kıvılcımımda

Kül oluyorsun yana yakıla öylece.

Bir "seni sevdim!" diyen dudakların

Bir de gözlerimin sevdayla sarıldığı bakışların.

Diri kalıyor karşımda.

Gömemiyorum kıyıpta.

Yüreğimin duvarına asıyorum her defasında.

Sonra martı çığlıklarıyla uyanıyorum çınaraltında.

Tam yüz kere kendime sövüp duruyorum.

Sessizce kirlilik etmeden yutkuna yutkuna.

Her sövüş boğazımda tek tek düğümleniyor

Sonra tekrar zırlıyorum.

Serde erkeklik olsa da

Ağlıyorum ulan işte

...........................ağlıyorum.