Cinlerin Düğünü

Çırpınmak aylar sürer,

delil ortada yok

tükenmez kinle doğrudan ilintili,

yanısıra

kanımı kaynatıyor cıvıldaşmalar

toparlanmak uzun sürmez

kesinlikli dağılmalar üzerinde,

kırbaçla efendisinin elinde tuttuğu salgıların

yine kırbaçla evcilleştirilmesi

merhemler iyileştirmiyor artık yaraları,

süzülerek meydanların arasından

ayak bağı oluyor

hayret ki

cinlerin düğünü istediğin

çetelesini tutamadığın kadar

imbikten süzülerek geçercesine,

öyle bir derdim yok çünkü,

karşılıklı ağlaşıyoruz,

ağyar,

çok ketumları en köşelerde

deruni yalvarışlarımdan halli

ahım şahım ,

ahizeye üfleyenleri tuzlayıp

öylece,

baldırdan sokan arıların yerine koydum kendimi

mart ayında yerinde sayıp

birden coşan nehirlede yıkanan soğuk tenimde,

sonradan ahlaka mugayir seslenişler tavrında olduğumuz

yaban armutlarının kokusundan hoşnut

çok seviyorsun demek

bir ahu gözlü koca bir familyada gizli,

tümünden bile dokunulmaz,

tüylerin dikenleşince

kılımız kıpırdamazken

meteor yağmurları benim,

akarsuyun debisinde

bir acı satlıcan

gözenek yankısı davul ve zurnayla

beğenmeyip suratımı dağıtasım gelir,

o davetler ki mutlu kılar insanı

bir kindar akça surat,

sabaha kadar gülüp eğlenir

daha önceden tutulduğum kiraz dudaklar aklımdaki

çok kutsal bağlamların dikenleriyle

akıl almaz bir döngü başlatırlar

bir ses,

tuzu ekilmemiş anne yemeği,

o haliyle de lezzetli

fakat omuzlara biniyor ağır yükler sarınca,

başka yükseltilerde kapıdan kimse girmiyor içeri,

sabahlara kadar eğlendiğimiz,

düğün sonrası,

hiç kimeyi tanımadığında bile,

pek bir öteki

pek bir artı değer..