Çizgiler

uyku akıyor gönlümden

pencereleri kapanıyor yavaştan aklımın

karanlık baş gösteriyor sonra

kendi ıssızlığımla baş başa

yalnız ama eminim orda

ölümün ikiz kardeşinin diyarında

huzursuz bir huzurun kollarında

maddenin o boş varlığından uzak

hislerimin tutsağıyım

yargılar prangalarım

zincirler takıntılarım

sıkıldım

mavinin özgürlünü istiyorum

rengin çılgınlığında gözüm

ben ben olabildiğimce hürüm

farkındayım zaman sarhoşluğunda gücümün

çizgiler baştan çiziliyor