Çoban Hırsızı Uykular

Dört mevsiminden geçiyor

Kedere küskün aşklar.

En hüzünlü mintanına

Bürünmüş de güneş

Gölgesine sarılmış bulutların.

Şavkını serse de ay yorgun dağlara

Yıldızlar akmıyor zifir zindan gecelere.

Her yer keder dolu

Her yer isyan

Islanıyor hüznün yağmurlarıyla yeryüzü.

Yokluğun

Yalnızlığımla çerçevelenince

Bilirim,

Bilirim ki tutmaz gözlerini

Çoban hırsızı uykular.