Çocuk

kanayan çocukluğumdan kalmadır kabuk bağlamış yalnızlıklarım...

bir türlü ağlayamamış patlayan topunun ardından...

hiç üzülememiş yüreği gibi küçük ve parçalanan oyuncağı ardından...

türlü masumiyet ve tebessüme saklamış acılarını

gözleri hep bulutlar ardından ...

bitmez bir bir heyelan oluşturmuş gözyaşları yıldızlardan ...

kırmızı üstü açık bir arabaymış hayali kimi zaman ...

bazen sadece acıları hafifleticek bir savaşçı olmak...

uzaklara daldığı o kendine has yer ve zaman da

üşümüş ayaklarıyla ölesiye çiğnediği betonun soğukluğunda,

küçük elleri cebinde sanki bir elinde yüreği diğerinde hayallerini saklamakta ...