Çocukken Ben
Çocukken ben
Bir şimşekler çaktığında korkardım
Bir de
Ufak bir kızın gözlerine baktığımda...
Yorganı başıma alırdım usul usul
Başlardım salavat getirmeye
Annnem de beni uyutmak için
Başlardı
Bin dereden su getirmeye...
Çocukken ben
Bir kediyi araba ezdiğinde ağlardım
Bir de
Kışın burnuna havuç taktığımız
Kardan adamlar eridiğinde...
Yağmuru tanrının gözyaşları sanırdım...
İnsanlara rahmetmiş, bereketmiş,
Toprağa canmış
Yağmadımı yurduma bunalırdım...
Çocukken ben
Savaşın kirli yüzünü
Hiç bilmezdim, hiç anlamazdım...
Habire, kurşun askerlere savaş yaptırırdım
Öldüler mi hiç ağlamazdım...
Ne oldu birden bana böyle
Sulu göz oldum.
Bir Türk Askeri vurulup düşmesin yere
Gözlerim kan çanağı
Sanki çağlayan bir dere...
Çocukken ben
Vatanımı çok sevmiştim
Aynen şimdi de sevdiğim gibi...
Can nasıl feda edilir
Sevdiklerinden nasıl vazgeçilir bilmezdim...
İyi ki büyüdüm
İyi ki de bunları öğrendim...