Çocuklar Onlar

dudağımızda garip duyular

sessizce içerleyen çocuklarımız var

uçurum kenarında bir kuş

fısıldar kulağımıza, ağlar arsızca

gözleri yere iner çocuk ve anlar

sonsuzluğa savruluş

bir adım ötesi aydınlık

nehrin yolu sanırsın karmakarışık

hareketin adı silinir

çocuklar taşa boğulurlar

yitirin nefretinizi ve zehirli nefesinizi

yanmasın gözlerimiz ve sövmesin sözleriniz

alın kendinizi yanınıza

dört kişi olarak gelin

çocuklar size karşı, siz her biriniz dört kişi

alın hayatta sizinle olsun

yeterki ölümü bizim hakkımız sanmayın

göklere giden topluluk

göklerden ineni görmedi mi

görünenler kılınmazlar şimdi diğerleriyle

esaretin çocuklarıdır bu kötüler

sen hiç ırak bir ülkeye gitmedin mi

diye sorarlar bütün lisani değerleriyle

kelimesiz kalırsın yakına gelir melekeler

ve sendeler

şimdi ona bakmak istersin

onu izlemek aslında okumak gibi

aynen kutsal bir metni yazar gibi

süzülür sanırsın fakat hareket etmez

üzülür sanırsın yüzüne gülümser

gerçek olmadığını anlarsın

gözlerin hala gökyüzündeki boşluğu arar

ve kalkar

yani öyle bilirsin

çünkü onlar çocuklar

ve onlar hep yaşar